سؤال:آيا در قران كريم اشاره اى به عنايت خاص پروردگار به اهل بيت پيامبر(صلى الله عليه وآله) شده است؟

جواب: با مراجعه به آيات قرآن پى مى بريم كه ذريّه پيامبر(صلى الله عليه وآله) مورد توجه خاص و عنايت ويژه الهى بوده و بدين جهت قابليّت مقام نبوّت و امامت و وصايت را داشته اند. در اينجا به برخى از آيات اشاره مى كنيم:
1 ـ پيامبر خدا در ابتداى بعثت مأمور مى شود كه انذار و تبليغش را از خاندان نزديكش شروع كند: ( وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الاَْقْرَبِينَ).(1)
2 ـ خداوند متعال اراده تكوينى اش بر عصمت و طهارت اهل بيت پيامبر(عليهم السلام)تعلّق گرفته است: ( إِنَّما يُرِيدُ اللهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً);(2) «همانا خداوند مى خواهد پليدى و گناه را از شما اهل بيت دور كند و كاملا شما را پاك سازد.»
3 ـ خداوند متعال چنان قابليّتى به ذريّه و اهل بيت پيامبر اسلام(عليهم السلام) داده كه مى توانند در هنگام مباهله شركت داده شوند: ( فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جآءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْنآءَنا وَأَبْنآءَكُمْ وَنِسآءَنا وَنِسآءَكُمْ وَأَنْفُسَنا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَى الْكاذِبِينَ);(3) «هر گاه بعد از علم و دانشى كه [درباره مسيح] به تو رسيده، [باز] كسانى با تو به محاجّه و ستيز برخيزند، به آن ها بگو: بياييد ما فرزندان خود را دعوت كنيم، شما هم فرزندان خود را، ما زنان خويش را دعوت نماييم، شما هم زنان خود را، ما از نفوس خود دعوت كنيم، شما هم از نفوس خود، آن گاه مباهله كنيم، و لعنت خدا را بر دروغ گويان قرار دهيم.»
4 ـ خداوند به حضرت رسول(صلى الله عليه وآله) خطاب كرده و مى فرمايد:به مردم بگو كه من جز مودّت ذوى القربى چيز ديگرى از شما نمى خواهم: ( قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى);(4) «بگو: من هيچ پاداشى بر رسالتم از شما درخواست نمى كنم، جز دوست داشتن نزديكانم [= اهل بيتم].»
5 ـ و نيز پيامبر(صلى الله عليه وآله) را امر مى كند كه تأكيد و سفارش خصوصى نسبت به اهلش درباره نماز داشته باشد: ( وَأْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْها);(5) «خانواده خود را بر نماز فرمان ده، و بر انجام آن شكيبا باش.».(6)

1 ـ سوره شعراء، آيه 214.
2 ـ سوره احزاب، آيه 33.
3 ـ سوره آل عمران، آيه 61.
4 ـ سوره شورى، آيه 23.

5 ـ سوره طه، آيه 132.
6 ـ على اصغر رضوانى، امام شناسى و پاسخ به شبهات (1)، ص 148.