سؤال: آيا آيه هدايت دلالت بر امامت و ولايت حضرت على(عليه السلام) دارد؟

جواب: آيه «هدايت» مى تواند دلالت خوبى بر امامت و ولايت و مرجعيّت دينى اهل بيت(عليهم السلام)و در رأس آن ها امام على(عليه السلام) داشته باشد و اين معنا از قراينى به دست مى آيد:

1 ـ مراد از هدايت در كلام پيامبر(صلى الله عليه وآله)، هدايت مطلق و راهنمايى به حقّ و واقع امر است، وگرنه لازم بود كه گفته شود: «علماء امّتى الهادون من بعدى» علماء امت من هاديان بعد از من هستند; زيرا همه علما هدايت گران به دين خدايند.

2 ـ قرينه حصرى كه در برخى از احاديث آمده است; زيرا پيامبر(صلى الله عليه وآله) خطاب به امام على(عليه السلام)فرمود: «تنها به توسط تو است كه هدايت شوندگان بعد از من به هدايت مى رسند.

3 ـ قرينه مقابله هادى با منذر; زيرا همان گونه كه منذر يعنى رسول خدا(صلى الله عليه وآله) بدون هيچ قيد و شرطى آمده و دليل بر عصمت پيامبر(صلى الله عليه وآله) و انذار او به واقع دارد، هادى نيز بدون قيد و شرط آمده است و لذا مقصود از آن افراد معصوم اند كه به واقع و نفس الامر هدايت مى كنند.

4 ـ نبود «الف و لام تعريف» در به كار رفتن هادى، و دارا بودن تنوين تنكير كه دلالت بر وحدت دارد، به اين معنا است كه در هر زمانى يك هادى وجود دارد و آن غير از امام معصوم نيست.

و لذا از امام باقر(عليه السلام) روايت شده كه فرمود: «ولكلّ زمان منّا هاد يهديهم إلى ما جآء به نبيّ الله(صلى الله عليه وآله)»;(1)«و براى هر زمانى، از ما (اهل بيت) هدايت گرى است كه مردم را به آنچه پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله) آورده هدايت مى كند.»(2)

1 ـ كافى، ج 1، ص 192، ح 2.

2 ـ على اصغر رضوانى، امام شناسى و پاسخ به شبهات (1)، ص 337.