ياد مولا و سرور دل!

ابو ابراهيم كوفى مى گويد:

به خدمت امام جعفر صادق(عليه السلام) شرفياب شدم. نزد ايشان نشسته بودم كه فرزند برومندشان، امام موسى بن جعفر(عليه السلام)، وارد شد، وى پسر بچه اى بيش نبود، ولى من به احترام او از جا برخاستم و سر مباركش را بوسيدم و نشستم.

امام جعفر صادق(عليه السلام) فرمود: اى ابا ابراهيم! اين طفل، پس از من امام توست. در مورد امامت او گروهى منحرف شده و عدّه اى ديگر به سعادت مى رسند. خداوند قاتل او را لعنت نموده بر عذابش بيفزايد.

پروردگار از صلب او بهترين مخلوق خود را به دنيا خواهد آورد، و عدّه اى از روى حسادت، ميلاد او را دوست نخواهند داشت، ولى خداوند آنچه را كه مى خواهد، عملى خواهد ساخت.

او آخرين امام، از امامان دوازده گانه است، و مهدى نام دارد، كه خداوند به بزرگوارى ممتاز نموده و آنها را در جايگاه قدس خويش جاى خواهد داد، كسى كه منتظر ظهور امام دوازدهم باشد مانند كسى است كه در ركاب پيغمبر(صلى الله عليه وآله وسلم) است و با شمشير برهنه دشمن حضرتش را دفع مى نمايد.

در اين موقع مردى از پيروان بنى اميه وارد شد، امام جعفر صادق(عليه السلام)سخن خود را قطع كرد. پس از آن، پانزده مرتبه خدمت امام جعفر صادق(عليه السلام) مشرف شدم تا آن روايت را به طور كامل از ايشان بشنوم، ولى موفّق نشدم.

سال بعد روزى به خدمت حضرت(عليه السلام)رسيدم. او در حالى كه نشسته بود، ]در ادامه آن سخن دلنشين[ به من فرمود:

اى ابا ابراهيم! او كسى است كه پيروان خود را بعد از اين كه مدت زيادى گرفتار خفقان، ستم و بلا قرار گرفته باشند، نجات خواهد داد. خوشا به حال كسى كه آن زمان را درك كند.

اى ابا ابراهيم! تا همين جا برايت كافى است!

من با خوشحالى تمام از نزد حضرت(عليه السلام) مرخص شدم، كه تا آن زمان بدان حد خوشحال نشده بودم.( [7] )

[7] ـ كمال الدين، ج 2، ص 334 و 335، ما اخبر به الصادق(عليه السلام); بحار الانوار، ج 52، ص 129.

نوشته شده توسط : admin

در تاریخ : شنبه , 16 خرداد , 1388

تعداد بازدید این آموزش : 151 مرتبه

برگشت