اهل خيرى افتاده; و عنايت مولا!

سيّد على بن عبد الحميد مى گويد:

سال 789 هجرى است، خانه اى كه من در آن زندگى مى كنم همسايه ديوار به ديوار بارگاه حضرت على(عليه السلام) در نجف است. سال ها پيش مردى در اين خانه زندگى مى كرد كه مشهور به خير و صلاح، و معروف به «حسين مدلل» بود، و صاحب عيال و فرزند بود.

او در پى عارضه اى فلج شده و قدرت تحرك خود را از دست داد. مدّت زيادى از اين بيمارى در رنج و زحمت به سر مى برد، شدّت فلج او آن چنان بود كه براى انجام اُمور ضرورى خويش نياز به همسر خود داشت، و همسر او كارهاى ضرورى او را انجام مى داد، ولى در اثر طولانى شدن دوران بيمارى، خانواده اش از اين زندگى به تنگ آمدند.

از سوى ديگر; چون او نمى توانست كار كند و مخارج زندگى خود را تأمين نمايد به همين خاطر بسيار مقروض شد. مشكلات جسمى و روحى او در خانه از يك سو، و احتياج به مردم از سوى ديگر، او را در مقابل طلب كاران در وضعيّت بدى قرار داده بود.

او در شبى از شبهاى سال 720 هجرى، همسر و فرزندانش را كه همه در خواب بودند بيدار مى كند. يك چهارم از شب گذشته بود، وقتى آن ها با هراس برمى خيزند خانه را مملو از نورى خيره كننده مى يابند و از او مى پرسند: چه خبر است؟

او مى گويد: امام زمان(عليه السلام)تشريف آورده و فرمود: اى حسين برخيز!

عرض كردم: آقا جان! نمى بينيد كه نمى توانم برخيزم؟

حضرت دست مرا گرفته و از جا بلند نمود، حالا همين طور كه مى بينيد صحيح و سالم هستم.

آنگاه حضرت فرمود: من هر شب از اين كوچه به زيارت جدّم اميرالمؤمنين(عليه السلام)مى روم و تو هر شب آن را قفل كن!

عرض كردم: مطيع خدا و شما هستم مولا جان!

آن گاه به زيارت اميرالمؤمنين(عليه السلام) تشريف بردند.

آن كوچه اكنون نيز در نجف مشهور است و مردم در مواقع مشكلات براى رفع گرفتارى هاى خود براى آن جا نذر مى كنند و به بركت وجود امام زمان(عليه السلام)هيچ گاه نااميد نمى شوند.( [10] )

[10] ـ بحار الانوار، ج 52، ص 74.

نوشته شده توسط : admin

در تاریخ : شنبه , 16 خرداد , 1388

تعداد بازدید این آموزش : 142 مرتبه

برگشت